NOCLEGI
 
 
Noclegi w naszej bazie
Start
Ustka
Rowy
Dębina
Orzechowo
Poddąbie
Wodnica
Poleć nas znajomym
Lubią nas w social mediach

Logowanie





Nie pamiętam hasła
Inne
Strony o turystyce
Imprezy nad morzem
Agroturystyka
Polecamy kwatery
Wędkarstwo morskie
Żeglarstwo
Administracja
O nas
Szukaj
Napisz do nas
DODAJ SWÓJ OBIEKT
REGULAMIN
Mapa serwisu
Wszystkie ogłoszenia
Strony o turystyce
Wykazy artykułów
Sekcja Noclegi
Sekcja Wędkarstwo Morskie
Sekcja Żeglarstwo
Kamień Pomorski

 Kamień Pomorski- piękne , uzdrowiskowe miasteczko położone nad Zalewem Kamieńskim, 10 m. n.p.m., 8 km od Morza Bałtyckiego, w województwie Zachodniopomorskim. Obszar miasta wynosi 9 km2, a zamieszkuje je około 10 tys. mieszkańców. Znajduje się tu wiele zabytków, m.in. Katedra, Brama Wolińska, Baszta oraz Kościół św. Mikołaja. Jako jedyne miasto w Polsce, może poszczycić się przykatedralnym wirydarzem. Co roku w katedrze organizowane są festiwale muzyki organowej i kameralnej, na które zjeżdżają się artyści z całego świata.

Kamień Pomorski


Kamień Pomorski - herbJest jednym z najstarszych miast na Pomorzu Zachodnim. Pierwsze ślady osadnictwa pochodzą z czasów starożytnych. Według źródeł historycznych już w IX w. na terenie dzisiejszego miasta był gród, a w X w. obok niego istniało również podgrodzie. Na początku XII stulecia (w rezultacie toczonych walk) Bolesław Krzywousty podporządkował tereny Pomorza do ujścia Odry. W 1124 r. z Gniezna przez Santok i Pyrzyce wyruszyła do Kamienia misja biskupa Ottona z Bambergu. Misja zatrzymała się w Kamieniu przez trzy miesiące dokonując chrztu ponad 3500 osób na czele z rodziną księcia pomorskiego Warcisława i jego dworu. Przyjęcie chrztu miało ogromny wpływ na rozwój sytuacji na całym Pomorzu Zachodnim. W 1140 r. papież Innocenty ustanowił biskupstwo w Wolinie. W owym czasie Wolin był atakowany przez morskie wyprawy Duńczyków, co w końcu doprowadziło do jego zniszczenia. Kamień mógł ocaleć z tych najazdów dzięki lepszemu zabezpieczeniu miasta, jak też dzięki doskonale działającej sygnalizacji świetlnej (z Wolina przez Jarzębowo, Sibin, Połchowo przy pomocy ognisk w ciągu kilku minut przekazywano ostrzeżenie do Kamienia). W 1175 r. w związku ze zniszczeniem Wolina stolica biskupia została przeniesiona do Kamienia Pomorskiego, co znacznie podniosło rangę miasta. Biskupstwo otrzymało liczne nadania z rąk księcia Kazimierza; on też był inicjatorem rozpoczęcia trwającej około stu lat budowy katedry kamieńskiej, a także pałacu biskupiego. Z końca XII i XIII wieku pochodzi wiele źródeł mówiących o istnieniu w Kamieniu mennicy. Około 1180 r. wybito tutaj pierwszą monetę. Lata 1170-1185 to czas walki z duńskimi najazdami, wtedy to miasto zostało poważnie zniszczone. W 1186 r. Książę Bogusław II poddał się i na trzydzieści osiem lat miasto przeszło pod panowanie Duńczyków. 5 stycznia 1247 r. książę Barnim I nadał Kamieniowi Pomorskiemu prawa miejskie, co zapoczątkowało nowy etap w rozwoju miasta trwający do 1478 r., wtedy to Bogusław X zjednoczył całe Pomorze Zachodnie. W owym czasie mieszkańcy miasta zajmowali się głównie rolnictwem, rybołówstwem, rzemiosłem oraz w niewielkim stopniu handlem. Kamień Pomorski miał dobre połączenie lądowe z nadmorskimi miastami niemieckimi, dzięki czemu zostały utworzone szlaki handlowe prowadzące do Kołobrzegu, Słupska i Gdańska. Przywileje książęce umożliwiły rozwój handlu w samym Kamieniu. Miasto utrzymywało ścisłe kontakty z Hanzą. Biskupi kamieńscy uczestniczyli w synodach polskich biskupów w Gnieźnie. W XIII w. sprowadzono z Krakowa Dominikanów, którzy założyli tu klasztor, odgrywający dużą rolę również w aktywizacji gospodarczej miasta i okolicy. W 1308 r. w czasie napadu Brandenburczyków miasto zostało doszczętnie spalone. Po tych klęskach Kamień nie zdołał już odzyskać swojej świetności. Ludność słowiańska stopniowo przenosiła się do okolicznych osad i wsi, a w mieście zaczęła przeważać ludność germańska. Na początku XIV w. zaczęto budować mury miejskie, wzniesiono osiem wież obronnych, w tym trzy od strony Zalewu (rybacka, miejska i maślana). Od strony lądu miasto było zabezpieczone murem z pięcioma wieżami i dwiema fosami. Katedra i zabudowania kapitulne były obwarowane osobnym murem. Z upływem czasu na terenie miasta powstało wiele sakralnych i świeckich budowli. W XIV w. wzniesiono ratusz, który był siedzibą rady miejskiej, cechów i sądu ławniczego. W 1321 r. książęta wołogoscy, którzy od 1295 r. sprawowali władzę nad miastem przekazali Kamień w zastaw za pożyczkę 8 tys. grzywien biskupowi kamieńskiemu. Od 1372 r. należał do księcia szczecińskiego Bogusława V, a potem jego następców. Po śmierci Bogusława XIV, ostatniego przedstawiciela rodu Gryfitów, o wpływy na Pomorzu rywalizowali Szwedzi i Brandenburczycy. W 1618 roku rozpoczęła się wojna trzydziestoletnia, która przyczyniła się do znacznego wyniszczenia całego Pomorza, w tym Kamienia Pomorskiego. Miasto zostało spalone przez wycofujące się wojska. W 1630 r. Kamień zajęli Szwedzi, a w 1679 r. przeszedł pod panowanie Brandenburczyków. Od XVIII w. nastąpił stopniowy rozwój miasta. Mieszczanie kupili statek, dzięki któremu mogli uruchomić komunikację ze Szczecinem. Zaczęło rozwijać się rybołówstwo i rzemiosło. W 1892 r. dotarła tu linia kolejowa, powstały nowe drogi bite, po pogłębieniu rzeki Dziwnej zaczęły zawijać do Kamienia statki towarowe, powstały nabrzeża portowe. W 1812 r. mieszkało tu około 2 tys. osób, w 1895 - 5778, a w 1939 - 7 tys. mieszkańców. W 1876 r. odkryto źródła solankowe, co spowodowało napływ kuracjuszy i turystów. W 1898 r. wybudowano elektrownię.

Katedra w Kamieniu PomorskimKamień Pomorski - RatuszKamień Pomorski - muzeumKamień Pomorski - hotelBulwar nad zatoką

Tyle faktów , a co na to legendy?

  • "Wśród Prastarych Borów..." Wśród Prastarych Borów Pomorskich żył ongiś samotny olbrzym, długo i wytrwale poszukujący współplemieńców. Gdy znużony i zrezygnowany przysiadł na potężnym głazie, pojawił się diabeł, przeistoczony w postać urodziwej olbrzymki. Radość samotnika była ogromna, ale i krótkotrwała. Rzekoma olbrzymka, zachęcająca go do spisania cyrografu, szybko się ujawniła. Rozwścieczony samotnik chwycił oburącz głaz, na którym siedział i zamierzył się w diabła. Ten rzucił się do ucieczki. Kamień leciał w ślad za nim, ale diabeł uskoczył w bok zaś głaz poleciał dalej i upadł na płytkie dno rozlewiska, łączącego wody zalewu z cieśniną Dziwną. Ludowa klechda głosi, że od tej potężnej bryły granitu wzięła swą nazwę osada, która rychło wyrosła na znaczny gród, a następnie przekształciła się w bogate miasto. Na wodach zalewu znajduje się olbrzymi głaz o obwodzie 20 m, wystający 3 m ponad poziom wody, zwany Głazem Królewskim. Z tego to głazu przyjmował - wg legendy - w roku 1121 defiladę słowiańskiej floty Bolesław Krzywousty.
  • ."W bardzo dawnych czasach..." W bardzo dawnych czasach, kiedy całą wyspę Wolin pokrywały jeszcze nieprzebyte bory, na rozlewisku rzeki Dziwny pojawił się straszliwy potwór. Była to ropucha, ale ropucha ogromna jak dom. Grasowała ona najczęściej w pobliżu Wyspy Chrząszczewskiej, mąciła szeroko tu rozlane wody Dziwny i zatruwała je swoim jadem. Ryby na terenie całego rozlewiska, aż hen do ujścia pływały po powierzchni wody bielejąc wzdętymi brzuchami. Ropucha pożerała je wówczas i rozrastała się coraz bardziej. W osadzie rybackiej, leżącej na stałym lądzie na wprost Wyspy Chrząszczewskiej, zapanowały głód i srogi lament. Biadać zaczęli również i wieśniacy, którzy nie mogli poić swego bydła w zalewie Dziwny, gdyż woda stała się brudna, cuchnąca i powodowała liczne choroby. Zrozpaczeni mieszkańcy osady zebrali się na wiec i radzili, jak pozbyć się groźnego potwora. Lecz nic nie uradzili, doszli jedynie do przekonania, że są bezsilni wobec potwornej ropuchy. Wysłali, więc posłów do świętego chramu boga Trygława, który panował na południowym cyplu Wolina i miał szczególną pieczę nad rybakami. Posłowie, starzy rybacy, złożyli w darze u stóp posągu Trygława pięknego jesiotra, wyrzezanego misternie w jantarze, oraz garniec lipcowego miodu. Ulitował się Trygław nad niedolą rybaków i ustami kapłanów przyrzekł im swą pomoc. Następnego dnia, gdy ropucha wynurzyła się z wody i zaczęła pożerać zatrute przez siebie ryby, z nieba spadł nagle ognisty piorun i strzaskał jej łeb. Ropucha drgnęła i zastygła w wielki brunatny kamień, który osiadł na mieliźnie tuż koło Wyspy Chrząszczewskiej. Uradowali się rybacy i odetchnęli z ulgą. Następnie złożyli dziękczynne modły Trygławowi, a na pamiątkę wyzwolenia się od wodnego potwora nadali swej osadzie miano Kamień. Z osady tej wyrósł z czasem sławny gród nadbałtycki zwany, Kamieniem Pomorskim. A potężny głaz, tak jak przed wiekami, wyrasta z dna Dziwny, tuż obok Wyspy Chrząszczewskiej i kształtem swym przypomina, skamieniałą ropuchę.
  •  

     
    « poprzedni artykuł   następny artykuł »
     
    Top! Top!